Trenler – Mehmet Rayman

Trenler*

 

trenler durur trenler geçer bu gardan öte bir güneş çavar

hep aynı yerden tıkırtısı

ta çamlıktan duyulur

 

haber bekler bir aylık yardan

istanbul üzeri gidenlerin ne zaman döneceği bilinmez ki

 

trenler gelir

kara vagonlar dizili

bir kız döker saçalarını aşağı çekilen pencereden ortaya çıkar gökyüzü

 

bir bardak su versem içine düşer ay serinliği trenler uzar gider

istasyon ıssız akasya çiçeği

hiçbir tren uğramadı

yozgat garına

 

benden ırak nere var söyleyin çekinmeden bir çeşme sesine

boşalsın kara kuru vagonlar ankara toz duman

kesik sular

*https://issuu.com/azizm/docs/edergimart2014

Bunu paylaş:

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.