Umut – Ahmet Doksanoğlu

Umut*

Gölgenin bedenden çaldığı ışıksızlık Belirsizlik.

Kime benzediğinin bir önemi yok Yalnızlığa hâkim değil misin? Bir ruhun temsilcisi siyah sensin

Aklanmadan bitmeyecek bu savaş Yalnızlık hep müebbet

Paslı parmaklığın ardında benliğin Çekmedikçe elini pastan kirden Hissetmeyecek yaşamın, özgürlüğün Ne demek olduğunu

Soğukluğunu beklerken ölümün Ölüyorsun ey gölge!

Doğuyor gün ve terk edeceksin kısa vade de olsa bu karanlığı Artık siyah gölgeye yer yok duvardan duvara yayılan Belirdikçe beyazlaşan gölgeler

Arabesk bir müzik Alaturka bir ses gibi geçmişten silik

Bitkin ve yaşanmış bir hayat

Ve bitmek tükenmek bilmeyen hayallerin.

 

Uyanmak yetmez rüya tabirleriyle derin uykulardan.

Doğan güneşin yumuşak ama belirgin ışığı inceltirken belleğini Umuda gebe bir gün daha.

Doğabilmek için.

07.02.2010

*https://issuu.com/azizm/docs/edergimart2010

Bunu paylaş:

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.